Sawubona! You are seen!

‘Being seen and acknowledged is an affirmation of being connected with those around one and thereby being affirmed as part of the human family’

• Mamphele Ramphele, Conversations with my sons and daughters, 2012: 168

You can read my lattest short article on recogntion here (in Dutch): Sawubona: Het getuigenis van de kerk in een tijd van miskenning.

Contemporary public discourse surrounding migration in Western and Southern societies, most notably in the Netherlands and South Africa, is increasingly dominated by bureaucratic management, legal policy, and political polarization. While issues of reception capacity and public order are legitimate, this article argues that the hyper-focus on administrative framing leads to a profound anthropological crisis: the reduction of vulnerable individuals into mere policy categories, resulting in widespread systemic misrecognition. Drawing from a dual South African and Dutch perspective, the paper critically examines how the suspension of humanizing philosophies, such as Ubuntu, mirrors European administrative detachment. Engaging theological and philosophical frameworks (specifically Charles Taylor’s critique of misrecognition, Robert Vosloo’s theology of recognition, Avishai Margalit’s concept of the decent society, and Søren Kierkegaard’s radical ethics of neighborly love), the author demonstrates that systemic invisibility inflicts structural violence upon human dignity. In response, the article proposes the isiZulu greeting Sawubona (“I/we see you”) not merely as a cultural gesture, but as a non-negotiable spiritual and moral discipline. Ultimately, the church is called to resist systemic blindness by practicing radical relational recognition at its table, affirming the Imago Dei in every stranger.

[Nederlands]

Het hedendaagse publieke debat over migratie in westerse en zuidelijke samenlevingen, in het bijzonder Nederland en Zuid-Afrika, wordt in toenemende mate beheerst door bestuurlijke beheersing, beleidsmatige logica en politieke polarisatie. Hoewel vragen rondom opvangcapaciteit en maatschappelijke orde legitiem zijn, betoogt dit artikel dat een overmatige nadruk op administratieve kaders leidt tot een diepe antropologische crisis: het reduceren van kwetsbare personen tot louter beleidscategorieën, met stelselmatige maatschappelijke miskenning tot gevolg. Vanuit een dubbel Zuid-Afrikaans en Nederlands perspectief onderzoekt de auteur hoe het opschorten van humaniserende filosofieën, zoals Ubuntu, een spiegel is voor Europese bestuurlijke afstandelijkheid. Met behulp van theologische en filosofische inzichten (met name Charles Taylors kritiek op miskenning, Robert Vosloo’s theologie van erkenning, Avishai Margalits concept van de fatsoenlijke samenleving en Søren Kierkegaards radicale ethiek van naastenliefde) wordt aangetoond dat systemische onzichtbaarheid afbreuk doet aan de menselijke waardigheid. Als antwoord draagt het artikel de isiZulu-groet Sawubona (“ik/wij zien jou”) aan, niet slechts als een cultureel symbool, maar als een essentiële morele en spirituele discipline. Uiteindelijk wordt de kerk geroepen verzet te bieden tegen maatschappelijke blindheid door radicale relationele erkenning te beoefenen en de Imago Dei in elke vreemdeling te bevestigen.